Het is 23 juni 2022. Na een paar zomerse dagen, is het nu vooral nat. Ik zit aan de grote tafel in ons huis. We zijn niet lang geleden verhuisd, en er is nog geen juist woord voor deze tafel. Keukentafel klinkt het fijnst, maar omdat deze middenin de ruimte staat (we hebben een open keuken), lijkt dat woord niet te kloppen. Maar als ik zeg ‘de tafel in de woonkamer’, lijkt dat ook onjuist. De tafel is groot en lelijk. Een echte Ikea-tafel. Jaren geleden was dit mijn grote wens; een hele grote houten tafel waaraan alles mag gebeuren. Van gezellige borrels en etentjes, tot het maken van kunstwerken, huiswerk en schrijfsels, het voeren van diepgaande gesprekken, het spelen van vele spelletjes, kopjes thee en koffie wegslurpend. 
Ik heb, geloof ik, altijd van die romantische ideeën over hoe het leven op z’n best eruit ziet. En ondanks dat al deze zaken plaatsvinden aan deze tafel, blijft het voor mij een lelijke Ikea-tafel. Meer konden we toen niet betalen. En nu hebben we geen zin in het aanschaffen van een andere. 
Mijn eerste blogbericht gaat niet over kunst, niet over fotografie, niet over inspirerende ontdekkingen. Maar over een miskoop. Eentje die midden in ons nieuwe huis staat. Over een tafel waaraan ik zit, en waar hopelijk in de toekomst inspirerende berichten aan worden geschreven. 
Nu is het nog Blij met een dode mus. 
Zoiets. 
Back to Top